η μεγάλη @α

θέλω να με πας μια μεγάλη @α

τον παρακαλούσα για 25 ολόκληρα χρόνια

αν είσαι καλό κορίτσι, θα σε πάω

κι εγώ ήμουν καλό κορίτσι για 25 ολόκληρα χρόνια

και πήγαμε αυτή τη μεγάλη @α

η οποία αποδείχθηκε μεγάλη π@@α

και γι’ αυτό από τότε

άλλαξα και προφίλ και χαρακτήρα και όνομα και σώμα και όλα

και μέσα κι έξω.

δεν είμαι πια καλό κορίτσι,

ούτε και παρακαλάω κανέναν για τίποτα

και για πάντα όμως τον ευχαριστώ που μου γνώρισε

την @α που αποδείχθηκε π@@α,

γιατί τώρα μόνη μου μπορώ 

και να περπατήσω και να προχωρήσω.

hint: όπου @, διαβάζουμε το γνωστό σε όλους μας "ατ".

25 χρόνια φαγούρα

Ένα βάζο με μαραμένα λουλούδια είναι ακουμπισμένο στο ίδιο σημείο για 25 ολάκερα χρόνια. Και αυτός το ποτίζει κάθε μέρα περιμένοντας να βγάλει κανένα άνθος. Το ίδιο βάζο, στο ίδιο σημείο, κάθε μέρα, την ίδια ώρα το ποτίζει λες και είναι δοχείο ηδονής. Αυτό το βάζο μου την έδωσε χθες στα νεύρα και το έσπασα και δεν το ξανασκέφτηκα από τότε.                    Επιτέλους, μήπως σταματήσουν να το ποτίζουν.                             Βαρέθηκα πια.

η γνώση δεν ήρθε απ' το παράθυρο

Ως παιδί τα ήξερα όλα.

Τώρα που μεγάλωσα δεν ξέρω τίποτα.

Του κουτιού !

Καταρχήν είμαστε του κουτιού. Είμαστε η γενιά του κουτιού, των συσκευασιών και των κουτιών. Των κουμπιών, των υπολογιστών, των κινητών, των ταξιδιών, των φωτογραφικών μηχανών, των μπλογκ, των πληθυντικών αριθμών, των ποιητών, των τεχνών, των 590,05 ευρώ, των ονείρων, των ανεκπλήρωτων, των πολλών και των λίγων, των αμετάκλητων και των διστακτικών, των ανεύθυνων, των παλαιών, των συντηρητικών, των ρούχων και των καλλυντικών, των παπουτσιών, των θεαμάτων και των λυγμών. Των δικών μας των παιδιών και όχι των δικών σας.

  Εκτός από όλα αυτά, είμαστε και δύο ερωτευμένοι νέοι που προσπαθούν να αρνηθούν την ιδέα του κουτιού και τις ιδέες που παράγονται μέσα στα κουτιά. Δε βλέπουμε τηλεόραση, αρνούμαστε να την έχουμε καν σαν έπιπλο για να ξαπλώνει το σεμεδάκι της γιαγιάς. Είμαστε όμως internet freaks. Ναι, αυτό είμαστε. Μας αρέσει όμως να γεμίζουμε τη ζωή μας με τα πραγματικά χρώματα. Να πηγαίνουμε τα Σάββατα βόλτα με τις φωτογραφικές μας μηχανές στις γειτονιές. Να πηγαίνουμε σινεμά. Να μαθαίνουμε πράγματα ο ένας στον άλλον. Να διαβάζουμε παρέα και να μαζευόμαστε στο σπίτι με τους φίλους μας. Φοβόμαστε το απόλυτο σκοτάδι. Μας αρέσει η ζωή έξω από το κουτί. Μας αρέσει το κόκκινο που τρέχει και δεν το προλαβαίνουμε.

κείμενο Δέσποινα Γερασιμίδου

more info -> http://tokoutiblog.blogspot.com/