το τέλος του πάντα

τριάντα μαυροφορούσες

μας ακολουθούσαν 

όλο τον τελευταίο χρόνο

της ζωής μας

μας προμήνυαν το τέλος

του βιού μας

της αγάπης μας

αυτής της πρώτης

της στιγμιαίας

της επόμενης

της αληθινής

της πάντα

στο εν-διά-μεσο

μετά το τέλος
τα μαύρα είναι
και τα πιο λευκά

μετά το τέλος
πριν την αρχή

τα πιο λευκά
είναι πιο λευκά κι απ' τα λευκά
πριν την αρχή

στο ενδιάμεσο
όλα τα υπόλοιπα
είναι πάντα πολύχρωμα

στο εν-διά-μεσο

είναι

είναι που όταν κλείνω
τα μάτια,
βγαίνουν αστραπές
και εκρήξεις.
είναι που όταν ανοίγω
τα πόδια
χύνονται αίμα και ιδρώτας.
είναι που είμαι
ακόμη τόσο εσύ
που εσύ σε μένα
άλλο δεν είσαι.

πως

πως να λυτρωθείς
απ΄τον πόνο,
όταν οι λέξεις δε
φτάνουν πια για να
εκφραστείς.
πως να μυρίσεις
το αίμα που στάζει,
όταν κόβεσαι
και δε ματώνεις.
πως αλήθεια να σε
φτάσω εκεί που είσαι
πως αλήθεια να κατέβεις
εδώ που είμαι.
πως να ξαναγαπήσω
τα δάχτυλα των χεριών σου,
όταν ούτε χέρια δεν έχεις
πια, μήτε στόμα,
μήτε χείλη, μήτε
μαλλιά λίγα
για μένα.

θα

καμιά φορά
δε θα ξαναπώ
δε θα σε ξαναδώ ποτέ.
θα είσαι σαν τους έρωτες
που προχώρησαν και δεν
είπαν τίποτα, που έφυγαν
ένα βράδυ χωρίς προειδοποίηση.
θα διασχίζεις χαρούμενος
τους δρόμους του εξωτικού
εξωτερικού σου κι εμείς
θα αργοσβήνουμε στη λάσπη
και την καταντιασμένη μας
Ελλάδα. Ο αέρας θα είναι
τόσος λίγος πια που δε θα
μπορούμε να αναπνέουμε
όλοι απ' τον ίδιο
σιγά σιγά. Θα 'ρχεστε κι εσείς
τα καλοκαίρια, θα μας
παίρνετε τον υπόλοιπο μισό,
θα ξεχαστούμε και δε
θα μιλάμε πια. Ο καθένας
το δρόμο του.

εφτά κι εφτά ίσον δεκατέσσερα

7 ανέραστες ημέρες
14 εβδομάδες αλκοολικές
36 ανεπιθύμητες κουβέντες

τις πήρες όλες μαζί σου
στο τελευταίο σου ταξίδι
είπες δε θα μου τις επιστρέψεις
ποτέ. εγώ όμως είμαι εδώ
και περιμένω να μου φέρεις
πίσω τις παλιές μου τις ματιές,
τα αχάριστα τα χαμόγελά μου
που τα σκόρπαγα εδώ
κι εκεί, τις νύχτες του πάθους
μας, το σπίτι μας να το φέρεις
κι αυτό μαζί σου, τα ρούχα μου
που δεν τα 'χω βγάλει ακόμη
απ' τη βαλίτσα, τα δώρα που
σου έκανα, τον πρώτο μήνα
που σε γνώρισα και όλους
τους επόμενους, τα χείλη σου,
τα χέρια σου και μια
χούφτα αγάπη. Καλό ταξίδι.

το στοίχημα μιας βελόνας

το στοίχημα μιας βελόνας που
ζούσε στον υπόνομο
ήταν να κολυμπήσει
σαν πρωταθλήτρια
να βγει στην επιφάνεια
-δεν αντέχεται το έξω, το 'ξερε
αλλά ήθελε να ζήσει-
να σταθεί όρθια στη μύτη της
και να περπατάει καμαρωτή
καμαρωτή,
γυρεύοντας απλά
μια κλωστή
για να
ράψει τις πληγές της

δε θα φαίνομαι

θα μπω μέσα σ' έναν άσπρο κύβο
δε θα φαίνομαι. έτσι
θα βγω απ' το δωμάτιο
θα γέρνω μία αριστερά
μία δεξιά
σαν ένας πελώριος τετράγωνος
γίγαντας θα προχωράω
μία αριστερά μία δεξιά.
θα βγω απ' το δωμάτιο
θα μπω στο μπάνιο
θα βγω απ' τον κύβο
θ' αρχίσω να πλένω τα
χέρια μου με τα
δάκρυα των ματιών μου.
εκεί θα λυτρωθώ.

ποιος θα μιλήσει γι' αυτά;

ποιος θα μιλήσει για
σένα και για το φίλο του;

για τον ιδρώτα που χύνουμε
όταν κάνουμε έρωτα,
για τον ιδρώτα που χύνουμε όλη
μέρα στη δουλειά
για τους διαφορετικούς ιδρώτες
που έχουν διαφορετικό χρώμα,
για μένα και για σένα
και για μας;

κόκκινες (α)γωνίες

κόκκινες (α)γωνίες δρόμου
μαύρα πετσετάκια πόνου
κλαίνε για τη χαμένη μεσήλικη
ζωή μέσα στα γραφεία. αυτί
της ξέφρενης
αποδοχής του είναι μας

λευκές απουσίες

οι απουσίες έχουν διάφορα χρώματα. είναι κόκκινες γαλάζιες κίτρινες ροζ-σκούρο πράσινες μαβιές. οι λευκές απουσίες είναι όμως αυτές που πονάνε πιο πολύ απ' όλες. δεν μπορείς να τις κοιτάξεις κατάματα -το φως τους σε τυφλώνει. να τις σβήσεις δεν μπορείς -αλήθεια πως να σβήσεις το λευκό χρώμα; ακόμη και χρώμα να τις βάλεις, πάλι το λευκό θα επικρατήσει στο τέλος -όλα ξεθωριάζουν με τον καιρό και πλησιάζουν στο λευκό, το παρθένο, το νερωμένο.

high road

διανύουμε αυτή τη λεωφόρο
με χαμηλό φωτισμό
και γεμάτη λεύκες

δεξιά κι αριστερά
δεξιά κι αριστερά
δεξιά κι αριστερά

σκεφτείτε το
μακρύς δρόμος,
η καρδιά μου χτυπάει δυνατά
ψηλές λεύκες δεξιά κι αριστερά

ερημιά

το ξέρω

η αγάπη είναι κρυμμένη στους τοίχους
τρέχει γύρω γύρω
-όλα συμβαίνουν μέσα στους τοίχους-
ανακατεύεται το μυαλό μου
-από αγάπη και από έ ρ ω τ α-
όχι, δεν πίνω.
το μόνο που καταπίνω
είναι αυτή τη μανία σου όλα
να τα εξοντώνεις
και μαζί μ' αυτά και μένα.
αφού δεν το ξέρεις;
όσο κι αν αντέξεις
όσο κι αν προσπαθήσεις
μόνος σου ποτέ
όλο τον κόσμο
δε θα γνωρίσεις.

αύριο

να μ' αγαπάς μέχρι το τέλος (αυτού) του δρόμου
και μετά θα χωριστούμε χωρίς χθες.

έγκλημα

Πως ξεριζώνουν τα φυτά, έτσι
κι εμένα
οι μέρες
μου περνούν.
αδιάντροπα.
Με πόνους στο στομάχι
και το αίμα στο κρεβάτι
να δηλώνει την παρθενιά μου.

βουλιμία

Έχεις καμιά ωραία λέξη για σήμερα;

Είμαι θεονήστικη.

Θα την καταπιώ μονορούφι

κι αμέσως μετά θα την ξεράσω

στο επόμενο θύμα.

οι λέξεις

διαλυτικά.

τελείες:

άνω, κάτω.

αυτό είναι το ωραίο της γλώσσας.

που μπορείς απ' το άνω-κάτω,

να βγάλεις κάτι καλό.

la escalera de sus ojos

Το ψηλό εργαλείο της νύχτας των ματιών του ήταν που με έβαλε σ' αυτό το παιχνίδι του χαμένου παραδείσου για να γεράσω παρέα με την απέραντη σκάλα της θλίψης που με πλακώνει και την ανεβαίνω αργά αλλά σταθερά, για να φτάσω πάνω από τα σύννεφα να αγγίξω τον ουρανό και να παίξω με τους υπόλοιπους φίλους του και αυτόν στη χαμένη, κολασμένη και αληθινή κόλαση του εαυτού μου.

εγκεφαλικό επεισόδιο #1

"Ένας backpacker λιποτάκτης στην Ανατολή"

**Οι πιο ωραίες μου στιγμές είναι εκείνες, όταν, από την όση παιδική φαντασία που μου έχει απομείνει, φτιάχνω τις ιστορίες των ταξιδιών σου και με την μηδαμινή σχεδιαστική ικανότητα που έχω, σε ζωγραφίζω σαν καρικατούρα, ακριβώς έτσι, όπως σε θυμάμαι την τελευταία φορά που σε φίλησα.

Στο σημερινό επεισόδιο όλα έχουν μια γεύση από καφέ και κίτρινο. Κίνηση και φασαρία. Οι κόρες των ματιών σου δεν μπορούν να βρουν την ησυχία τους και δεν έχουν σταματήσει ούτε λεπτό να γκρινιάζουν. Όσο όμως κι αν τα μάτια σου πονούν, άλλο τόσο τα πόδια σου αντέχουν. Δεν το βάζουν κάτω και με μία δυτική φορεσιά για καμουφλάζ χάνονται στους δρόμους των μπαχαριών και των ανατολίτικων μουσικών.

Για πρώτη φορά αισθάνεσαι πράγματα που δεν έχεις αισθανθείς ποτέ ξανά στη ζωή σου.

Βλέπεις, ακούς και κυρίως μυρίζεις! Μυρίζεις! Αυτή τη μυρωδιά δεν θα την ξεχάσεις ποτέ.

Και να' ταν μόνο μία... 
Λες και ένας γίγαντας από άκρατο θυμό ή πάνω σε απίθανο κέφι έσπασε ένα τεράστιο μπουκάλι με όλα τα αρώματα κι αρωματάκια του κόσμου.

Μοναχικός καβαλάρης του εαυτού σου. Ένας cowboy της Δύσης, λιποτάκτης, ξύπνησες μια μέρα από ύπνο βαθύ στα βάθη της Ανατολής.

--Η αλήθεια είναι πως ούτε ο ίδιος καλά καλά δεν έχει καταλάβει αν κοιμάται ή αν είναι ξύπνιος. Αυτή τη βόλτα στις αγορές, τα παζάρια, τα αφεψήματα και τις όμορφες γυναίκες έχει χρόνια που την ξεκίνησε και ακόμα να την τελειώσει.. Αυτός πιστεύει πως δεν τελειώνει ποτέ και ότι ακόμη και όταν ο ίδιος "τελειώσει", η βόλτα του θα συνεχιστεί για πολλούς αιώνες ακόμη.

Ένας backpacker, ένας σύγχρονος λιποτάκτης του δυτικού πολιτισμού στις αχανείς αγορές της Ανατολής, μέσα σε σκόνες από μπαχάρια. Λες και κάθε τρεις και λίγο σκάνε εδώ κι εκεί μπαλόνια που έχουν μέσα τη σκόνη όλης της Αθήνας. Τριγυρνάει μόνος στο Νέο Δελχί με μοναδική παρέα τη λάμψη των ματιών του, τις σκέψεις του μυαλού του και τα λόγια των περαστικών που μοιάζουν με μια μεγάλη μπάλα από φωνές δεμένες μεταξύ τους τόσο σφιχτά που δύσκολα τρυπώνεις ανάμεσά τους. Αυτή η μπάλα δεν έχει γένος και λέγεται βαβούρα. Αυτή η βαβούρα τον ενοχλεί απελπιστικά. Αυτή η βαβούρα που σαν τέρας ορθώνεται σε κάθε μέρος με μεγάλη πυκνότητα πληθυσμού, δηλαδή σε κάθε μεγάλη πόλη. Είναι λιποτάκτης της φασαρίας, της βαβούρας και του δυτικού άστεως. Μόνο εκεί βρίσκει τον εαυτό του και τις ρίζες του με τη γη και τη μητέρα φύση, στην Ανατολή. Εκεί που ο χρόνος είναι σταματημένος και μπλοκαρισμένος, εκεί που δεν ξέρει κανείς, αν έχει ήδη ξυπνήσει σ' αυτή τη ζωή ή αν περιμένει την επόμενη φορά που θα ξυπνήσει για να ζήσει.

μαύρο

                                                                                                                                                                

σήμερα το αγαπημένο μου χρώμα είναι το μαύρο
μέχρι αύριο δε θα πεινάσω

μόλις χθες πέθανα

τώρα ζω σ' έναν κόκκο άμμου

όλα είναι άσπρα

και δεν ξεχωρίζω από κανέναν

μόνο τότε είναι όλα άσπρα,

όταν δε σκέφτομαι πολύ.

όταν λίγο παραπάνω σκεφτώ,

τελικά καταλαβαίνω,

ότι το αγαπημένο μου χρώμα είναι το μαύρο.

αμέσως πεινάω

και αρχίζω πάλι να ζω.

η μεγάλη @α

θέλω να με πας μια μεγάλη @α

τον παρακαλούσα για 25 ολόκληρα χρόνια

αν είσαι καλό κορίτσι, θα σε πάω

κι εγώ ήμουν καλό κορίτσι για 25 ολόκληρα χρόνια

και πήγαμε αυτή τη μεγάλη @α

η οποία αποδείχθηκε μεγάλη π@@α

και γι’ αυτό από τότε

άλλαξα και προφίλ και χαρακτήρα και όνομα και σώμα και όλα

και μέσα κι έξω.

δεν είμαι πια καλό κορίτσι,

ούτε και παρακαλάω κανέναν για τίποτα

και για πάντα όμως τον ευχαριστώ που μου γνώρισε

την @α που αποδείχθηκε π@@α,

γιατί τώρα μόνη μου μπορώ 

και να περπατήσω και να προχωρήσω.

hint: όπου @, διαβάζουμε το γνωστό σε όλους μας "ατ".

25 χρόνια φαγούρα

Ένα βάζο με μαραμένα λουλούδια είναι ακουμπισμένο στο ίδιο σημείο για 25 ολάκερα χρόνια. Και αυτός το ποτίζει κάθε μέρα περιμένοντας να βγάλει κανένα άνθος. Το ίδιο βάζο, στο ίδιο σημείο, κάθε μέρα, την ίδια ώρα το ποτίζει λες και είναι δοχείο ηδονής. Αυτό το βάζο μου την έδωσε χθες στα νεύρα και το έσπασα και δεν το ξανασκέφτηκα από τότε.                    Επιτέλους, μήπως σταματήσουν να το ποτίζουν.                             Βαρέθηκα πια.

η γνώση δεν ήρθε απ' το παράθυρο

Ως παιδί τα ήξερα όλα.

Τώρα που μεγάλωσα δεν ξέρω τίποτα.

Του κουτιού !

Καταρχήν είμαστε του κουτιού. Είμαστε η γενιά του κουτιού, των συσκευασιών και των κουτιών. Των κουμπιών, των υπολογιστών, των κινητών, των ταξιδιών, των φωτογραφικών μηχανών, των μπλογκ, των πληθυντικών αριθμών, των ποιητών, των τεχνών, των 590,05 ευρώ, των ονείρων, των ανεκπλήρωτων, των πολλών και των λίγων, των αμετάκλητων και των διστακτικών, των ανεύθυνων, των παλαιών, των συντηρητικών, των ρούχων και των καλλυντικών, των παπουτσιών, των θεαμάτων και των λυγμών. Των δικών μας των παιδιών και όχι των δικών σας.

  Εκτός από όλα αυτά, είμαστε και δύο ερωτευμένοι νέοι που προσπαθούν να αρνηθούν την ιδέα του κουτιού και τις ιδέες που παράγονται μέσα στα κουτιά. Δε βλέπουμε τηλεόραση, αρνούμαστε να την έχουμε καν σαν έπιπλο για να ξαπλώνει το σεμεδάκι της γιαγιάς. Είμαστε όμως internet freaks. Ναι, αυτό είμαστε. Μας αρέσει όμως να γεμίζουμε τη ζωή μας με τα πραγματικά χρώματα. Να πηγαίνουμε τα Σάββατα βόλτα με τις φωτογραφικές μας μηχανές στις γειτονιές. Να πηγαίνουμε σινεμά. Να μαθαίνουμε πράγματα ο ένας στον άλλον. Να διαβάζουμε παρέα και να μαζευόμαστε στο σπίτι με τους φίλους μας. Φοβόμαστε το απόλυτο σκοτάδι. Μας αρέσει η ζωή έξω από το κουτί. Μας αρέσει το κόκκινο που τρέχει και δεν το προλαβαίνουμε.

κείμενο Δέσποινα Γερασιμίδου

more info -> http://tokoutiblog.blogspot.com/